Tayc en de padel: wanneer het racket de studio overneemt

Een aflevering die aanvoelt als een sportieve biecht

Het concept van “Sur la Piste avec…” is eenvoudig: eerst een moment van uitwisseling, daarna een uitdaging op de baan. Met Tayc krijgt het interview al snel een heel concrete wending. Hij glimlacht, waarschuwt dat hij “het gaat proberen”, en laat uiteindelijk iets vallen dat op een bekentenis lijkt: padel is de enige activiteit geworden die de studio kan verdringen. Geen zin die hij zegt om mooi te klinken, eerder een dagelijkse realiteit: spelen vóór, na, “maakt niet uit”, zolang het racket er maar is.

De klik: een uitnodiging, een misverstand… en de spiraal

Zijn instap in padel heeft alles weg van een verhaal dat je in de kleedkamer vertelt. Tayc legt uit dat hij “ongeveer anderhalf jaar geleden” is begonnen, na een uitnodiging vanuit zijn professionele entourage. En zoals vaak bij “trendy” sporten, zet je de eerste stap op basis van een misverstand: men stelt voor om “een paddle” te doen, hij denkt aan water… tot hij beseft dat het om padel gaat. De repliek “We zijn in Parijs, er is geen water!” is raak, omdat ze ook iets anders zegt: deze sport heeft zich zó snel opgelegd dat hij zomaar, onverwacht, je leven kan binnenvallen.

Eens op de baan beschrijft Tayc een gevoel dat veel nieuwe spelers herkennen: onmiddellijke toegankelijkheid. Vanaf de eerste sessie voel je je “ongeveer goed”, je hebt niet het gevoel dat je hopeloos achterop raakt. Hij vergelijkt het met tennis, waar het niveauverschil kan ontmoedigen. Hier komt het plezier sneller… en precies daar begint de verslavende mechaniek.

Een al strakke levensstijl… en padel als nieuw draaipunt

Wat zijn getuigenis interessant maakt, is dat hij niet komt van een “bekeerde” sedentair. Tayc presenteert zich eerst als een artiest met meerdere petten, maar sport hoort al bij het decor: krachttraining, crossfit, hardlopen aan het begin van de week. En midden in die gestructureerde routine laat hij bijna vanzelf vallen: “en tegenwoordig ook heel veel padel, zelfs vandaag nog”.

Tussen de regels door begrijp je waarom padel zo goed past: het is een sport die inspanning, coördinatie en spelinzicht combineert, terwijl de sociale dimensie heel sterk blijft. Je komt om te verbeteren, je blijft om opnieuw te spelen, en uiteindelijk organiseer je je week rond de beschikbare tijdsloten.

“Mode compet’”: het moment waarop ontspanning van status verandert

Op een bepaald moment benoemt Tayc het kantelpunt: hij is in “mode compet’” gegaan. En dan klinkt zijn verhaal bijna als dat van een klassieke clubspeler: eerste toernooien, zoeken naar het juiste niveau, de drang om jezelf te testen zonder je te verbranden.

Hij haalt onder meer zijn begin in P25-toernooien aan, vóór hij ging kijken wat het hogere niveau waard is. Zijn conclusie is zonder filter: in P100 is de stap groot. Dat contrast is belangrijk, omdat het nuance brengt in het beeld van padel als “makkelijk”. Ja, je hebt snel plezier. Maar zodra het tempo omhooggaat, spelers het net dichtzetten en verdedigen een wetenschap wordt, veranderen je referentiepunten.

Padel “makkelijk”? Tayc verwoordt een idee dat iedereen raakt

Op kritiek — “het is makkelijk” — antwoordt Tayc met een formule die de tijdgeest goed samenvat: als er zo’n enthousiasme ontstaat, is er iets te begrijpen. Hij heeft het over de “wetenschap” van padel, met andere woorden: keuzes, zones, timings, automatismen. Kortom, een spel dat intelligentie evenzeer beloont als fysieke kwaliteiten.

Zonder in jargon te vervallen is zijn boodschap duidelijk: je keert niet alleen terug omdat het leuk is. Je keert terug omdat je voelt dat er marge is. En omdat je die wil gaan halen.

De slag die hem doet trillen: de bajada de pared, in backhandversie

Wanneer hem naar zijn favoriete slag wordt gevraagd, noemt Tayc een heel precies gebaar: de bajada de pared, ook aan de backhandkant. Dat detail is niet onbelangrijk. De bajada is typisch de slag die de omschakeling symboliseert van “ik onderga / ik neem opnieuw initiatief”: lezing van de stuit, timing, engagement. En als hij lukt, is het gevoel onmiddellijk. Een keuze van een speler die niet langer alleen maar terugspeelt, maar wil opbouwen.

Bewuste referenties en knipogen van een competitor

Wanneer het gesprek afglijdt naar referenties en verlangens, laat Tayc een andere kant van zijn verhouding tot padel zien: die van de speler die kijkt, bewondert en zich projecteert. Hij noemt onder meer Tolito Aguirre, een spectaculaire figuur op het circuit, om een simpele reden: “Hij amuseert me. Je ziet dat hij ervan geniet.” Meer dan een prestatiemodel is het de houding die hem aanspreekt, die manier van spelen voor het plezier evenzeer als voor het punt.

In een ander register laat Tayc ook een half uitgesproken uitdaging vallen, door te hopen op een sportieve revanche tegen Steve Mandanda. Een zin met een glimlach, maar die veel zegt over de huidige padelcultuur, waarin banen plekken worden voor vriendschappelijke confrontaties tussen persoonlijkheden, ver weg van louter occasionele ontspanning.

Die referenties, zonder berekening gedropt, vertellen een padel dat beleefd wordt als een ruimte om te spelen, te observeren en vooruit te kijken. Geen etalage, maar een terrein waar bewondering, competitiedrang en zin in uitdaging elkaar kruisen.

Spelersreferenties: clubs, ruimte, hoogte… en gewoontes die zich installeren

Nog een veelzeggend element: Tayc spreekt niet over padel als een abstracte sport. Hij noemt plekken, beschrijft wat hij in een accommodatie graag heeft de ruimte, de hoogte, het gevoel om “groot” te spelen. Hij heeft het ook over zijn trainingsgewoontes. Op dit punt zitten we niet meer bij “ik heb het eens geprobeerd”, maar bij een praktijk die vorm krijgt, met voorkeuren en routines.

Om de omgeving van de uitzending en het ecosysteem achter dit soort content te situeren, vind je de presentatie van het merk hier: 4PADEL.

Conclusie

Wat Tayc uiteindelijk vertelt, is niet zomaar nog een celebrity-passie. Het is een heel hedendaags verhaal van een sport die binnensluipt in drukke agenda’s omdat hij alle vakjes aankruist: toegankelijk, sociaal, verslavend, maar ook technisch genoeg om honger naar progressie te wekken. En wanneer een artiest zegt dat padel de studio heeft verdrongen, is dat geen punchline: het is een signaal. Padel is niet langer alleen “in de mode”, het wordt een gewoonte.

Om te onthouden

• Padel heeft zich opgedrongen in Taycs dagelijkse leven, tot het punt dat het de studio voorbijgaat.
• Zijn klik komt door een onmiddellijke toegankelijkheid die doet spelen en herspelen.
• Hij erkent een intensere aanpak met de overstap naar “mode compet’” en de realiteit van niveauverschillen.
• Zijn referentieslag van het moment: de bajada de pared, symbool van een meer opgebouwd spel.