Guillaume Solis, van Lésigny tot de Ligue Île-de-France
Zijn rol in het Franse padel bestaat uit drie functies: voorzitter van de club in Lésigny, vicevoorzitter van de Ligue Île-de-France en organisator van FIP Promises Paris. In het gesprek geeft hij ook de grenzen van zijn eigen analyse aan en spreekt hij het liefst over dossiers die hij zelf van dichtbij volgt.
In Lésigny leidt Solis een vereniging waar tennis en padel op dezelfde locatie samenkomen. Nu de vraag stijgt, wil hij dit model niet tegenover privéclubs zetten. Een vereniging kan een andere vorm van toegang bieden, met eigen beperkingen in capaciteit. Privécentra beschikken vaak over een ander aantal banen, ruimere tijdsloten en een verschillend economisch model.
Als er in Lésigny geen plek is, spelen sommige leden volgens hem elders en doet hij zelf hetzelfde. Groei heeft voor hem alleen zin als spelers ook daadwerkelijk kunnen reserveren en spelen. Het doel is niet om steeds meer leden in te schrijven, maar om infrastructuur, training en activiteiten af te stemmen op het aantal spelers.
De jeugd wordt de concrete test voor de structuur
Het tweede thema loopt door zijn verschillende functies heen: jonge spelers. Solis noemt de TNJ-toernooien, de programma’s van de Ligue en FIP Promises als tekenen dat er een opleidingsroute ontstaat. Hij benadrukt ook de rol van vrijwilligers en de teams die deze evenementen mogelijk maken.
Zijn bezoek aan de TNJ in Bondoufle viel hem op door het aantal deelnemers en de aanwezigheid van families. FIP Promises biedt een ander vergelijkingspunt, met jonge Franse spelers die het opnemen tegen academies en spelers uit het buitenland. Het toernooi staat in Lésigny op de kalender van de International Padel Federation.
Deze generatie is ook zichtbaarder op sociale media. De onderstaande post, gepubliceerd door de jonge speler Sacha Devriendt rond FIP Promises Paris, laat die grotere zichtbaarheid zien.
Spanje ligt nog voor, maar Frankrijk heeft meer mogelijkheden
Bij de vergelijking met Spanje kiest Solis niet voor een eenvoudige tegenstelling. Hij erkent de Spaanse voorsprong in de dichtheid van accommodaties en de concentratie van spelers op hoog niveau. Tegelijk denkt hij dat de neiging om Spanje als de enige route naar progressie te zien deels samenhangt met het aanzien van het land binnen de sport.
In Alpha Padel Podcast vat hij zijn standpunt in één zin samen:
“Als je besluit goed te trainen in Frankrijk, dan kan dat.”
Hij ontkent het verschil met Spanje niet. Solis maakt onderscheid tussen de kwaliteit van trainers en de volwassenheid van het hele systeem. Frankrijk heeft inmiddels trainers, academies en competities waarmee spelers in eigen land kunnen groeien, maar moet de beste spelers nog vaker samenbrengen in centra die het dagelijkse trainingsniveau kunnen verhogen.
Het volledige gesprek is te zien via Alpha Padel Podcast. Voor Solis is de volgende opdracht duidelijk: jonge spelers meer kansen geven om te spelen, zonder de organisaties die hen ontvangen tegenover elkaar te zetten.
