Een idee van padel dat verder gaat dan decoratie alleen
Vincent Laureyssens zou gemakkelijk zelfgenoegzaam kunnen zijn. De locatie is spectaculair, de visuele belofte is ingelost en het evenement heeft zijn plaats gevonden in het Brusselse P2 ecosysteem. Maar wat vooral uit dit interview naar voren komt, is iets anders: een obsessie voor samenhang. Laureyssens heeft het niet alleen over een mooiere centrale locatie, een Art Nouveau scenografie of een toernooi dat zijn stempel wil drukken. Hij heeft het over een methode. Een bijna industriële link tussen visie, detail, gastvrijheid, ritme en uitvoering.
Het is niet onbelangrijk. In veel discussies over padel is het nog steeds gemakkelijk om groei met diepte te verwarren. Hier daarentegen ligt de nadruk op wat niet meteen voor de hand ligt: de teams, de opzet, de normen die aan iedereen worden opgelegd, de aandacht die zowel aan de spelers als aan het publiek wordt besteed. Het wordt al snel duidelijk dat zijn model er niet alleen op gericht is om mensen naar Gare Maritime te krijgen. Het doel is om ervoor te zorgen dat iedereen weggaat met de indruk iets unieks te hebben meegemaakt, zelfs als ze nog geen onderscheid kunnen maken tussen een vibora en een bandeja.
Dit is ongetwijfeld wat de uitwisseling interessanter maakt dan alleen promotie. Laureyssens ziet het toernooi als een wereldwijde ervaring, bijna als een deur naar padel. De sport blijft natuurlijk de kern met de beste mannelijke en vrouwelijke spelers op het circuit, maar hij weigert de sport te beperken tot een exclusieve kring. Met gratis banen 2 en 3 en de wens om gezinnen, nieuwsgierigen en bezoekers uit Brussel aan te trekken, is het evenement niet zozeer bedoeld om ingewijden te paaien als wel om de basis te verbreden.
Het echte probleem is België
Hier begint het interview pas echt. Zodra hij de organisatie van het toernooi verlaat, praat Laureyssens over Belgisch padel met een mengeling van trots en ongeduld. Hij ziet een sterke markt, die nog lang niet zijn limiet heeft bereikt, maar hij noemt ook heel duidelijk het grootste obstakel: het gebrek aan overdekte en halfoverdekte infrastructuren, en de achterstand in opleiding en jeugd. Met andere woorden, het enthousiasme is er, maar de structuur is nog niet even snel gevolgd.
Zijn opmerking over jongeren klinkt waar omdat het niet als een formule wordt voorgedragen. Wanneer hij uitlegt dat het toernooi ook wordt gebruikt om wildcards aan te bieden aan Belgen en om roepingen uit te lokken, plaatst hij het evenement eindelijk in zijn juiste perspectief: geen voldoende showcase op zich, maar een hefboom. De nuance is belangrijk. Een groot evenement kan mensen inspireren, hen laten kennismaken met de chiquita, de glazen lezen en de snelheid van uitvoering op het allerhoogste niveau. Het vervangt niet de academies, de padelbanen of het harde werk.
Uiteindelijk is dat misschien wat dit interview echt diepgang geeft. Laureyssens verkoopt een spektakel, ja, en daar maakt hij geen geheim van. Maar hij spreekt vooral als iemand die weet dat Belgisch padel zich op lange termijn niet alleen zal ontwikkelen op basis van het succes van één week in Brussel. Het heeft clubs nodig, overdekte plaatsen, een jonge sector en continuïteit. Het toernooi in het Gare Maritime wordt daarom meer dan alleen een topevenement: het is een demonstratie van wat België al kan laten zien, en van wat het nog moet opbouwen.
