Een Belgische padeltour die geen tijd laat om te wennen
In Verrebroek gingen we meteen aan de slag. Voor deze nieuwe Belgian Padel Tour ben ik terug met mijn gebruikelijke partner, Clément Geens, en het is al duidelijk bij de warming-up dat de dag niet in comfort zal worden gespeeld. De omstandigheden waren erg snel: de ballen vlogen, het tapijt was versleten, het glas stuiterde snel en elke baan was bijna een uitnodiging om te smashen. In dit soort toernooi is het niet genoeg om een goed spel te hebben; je moet de padelbaan lezen voordat de anderen dat doen.
Voor degenen die het circuit volgen, zetten de Lotto Belgian Padel Tour en de officiële Padel Belgium rankings meteen de toon: we staan aan de top van de Belgische competitie, met wedstrijden die vaak beslist worden door een paar details, een goed onderhandeld gouden punt of een goed getimede netovername.
In de eerste ronde spelen we tegen Louis Guibert en Ludovic. Eerlijk gezegd was de matchstart voor alle vier de partijen een beetje gemiddeld, omdat we eerst moesten wennen aan de snelheid van de padelbaan. Tegenstanders slaan hard, vooral als je een bal laat promoveren. Dus van onze kant proberen we de dingen te vereenvoudigen: druk naar voren zetten, dichter bij het net spelen en niet te veel comfortabele ballen over de schouder weggeven. Ik probeer Louis vaak naar links te lobben om te voorkomen dat hij zijn víbora opzet. Het is niet op alle punten spectaculair, maar het is het juiste spelplan in deze omstandigheden.
Beetje bij beetje hielden we de uitwisseling beter vast, sloten we de hoeken meer en wonnen we de belangrijke momenten. Clément had al pijn zodra hij over de top kon versnellen, en we namen uiteindelijk de leiding met 6/2 6/3. Het is nog steeds niet onze beste padel van het weekend, verre van dat, maar het is het soort overwinning dat helpt: het dwingt ons om geconcentreerd te blijven, snel een pak slaag te geven en te begrijpen wat de padelbaan wel of niet toelaat.
Een kwartfinales succesvoller na par 3 wachten
De echte val van de dag was dus het wachten. We moesten bijna drie uur wachten voordat we onze finale tegen Maxime De Roose en Maxime De Peuter konden spelen. Het was behoorlijk koud, en onze lichamen werden ook kouder, dus de eerste paar games waren begrijpelijkerwijs wat meer aanklampen. Maar we realiseerden ons al snel dat als we onze transities beter konden organiseren, de wedstrijd in ons voordeel zou kunnen uitvallen.
Geconfronteerd met een koppel dat in staat is om hard te counteren, vooral met een linkshandige die gevaarlijk is in deze omstandigheden, kozen we ervoor om preciezer te zijn: parallelle lobben om bepaalde schoten te beperken, diepe volleys, chiquita’s als we het ritme moesten doorbreken, en dan een snelle promotie naar het net zodra de bal het toeliet. Clément richt veel schade aan in de lucht, met een víbora die vliegt en smashes die gespeeld worden zonder de richting aan te kondigen. Van mijn kant probeer ik wat variatie aan te brengen, de uitwisselingen wat te kalmeren als het uit de hand loopt, en weer wat orde in de lijnen te brengen.
We pakten de eerste set por 3, speelden daarna veel beter in de tweede om met 6/1 te winnen. Nu zijn we serieuzer en constanter tegen een echt goed Belgisch team. Het belangrijkste gevoel is niet alleen de score: het is het feit dat we vooruitgang hebben geboekt tussen de wedstrijd ’s middags en die aan het eind van de middag. In Verrebroek moesten we eerst de omstandigheden accepteren en dan op het juiste moment het tempo verhogen. En op dat punt zet deze start van het toernooi ons duidelijk op het juiste spoor voor de rest van het toernooi.
